Friendship · Love

Een open hart

Hoe komt het toch dat het zo moeilijk is om me open te stellen? Ik kan me soms heel moeilijk over de desinteresse van mensen heen zetten. Dan kijk ik naar de lichaamstaal van mijn gesprekspartner en dan zie ik iemand op zijn telefoon kijken, wegkijken, gapen, of iemand begint heel ergens anders over dan wat ik heb vertelt. Ook zijn er mensen die op mijn verhaal reageren met hun eigen verhaal, waardoor mijn verhaal in het niet valt. Het kost dan zoveel energie om mijn verhaal weer aan de orde te krijgen dat ik het meestal maar gewoon laat. Blijkbaar wil die persoon het over zichzelf hebben, wat ik vervolgens accepteer. Ik begrijp niet waarom ik dat zo vaak accepteer. Ik vul voor de ander in dat diegene niet geïnteresseerd is. Wellicht heb ik daarmee gelijk, feit is dat ik mijn verhaal kwijt ben.

Gisteren heb ik gesolliciteerd bij de politie als recherchekundige. Ik heb het formulier op internet ingevuld en mijn gegevens achtergelaten. Ik ben als een gek gaan trainen voor de tests: de cognitieve en de sporttest voornamelijk. In de rest heb ik wel vertrouwen.
Voor mij was dit een grote stap, ik heb echt het gevoel dat dit iets voor me is. Ik heb echt het gevoel dat ik hier op mijn plek kan komen. Dat ik hierin kan groeien. Dit kan ik alleen zo moeilijk uiten naar mijn naasten. Ik laat het oppervlakkig. In de trend van: “Ik zie het wel, ik kijk eerst wel of ik de selectieprocedure goed kan doorlopen. ” Terwijl ik eigenlijk denk: “Ik hoop met heel mijn hart dat ik die selectieprocedure kan doorlopen.”

Waarom zeg ik dat niet gewoon? Waarom zeg ik mensen niet gewoon dat ik veganistisch probeer te eten omdat ik dat gewoon graag wil? Waarom vertel ik mensen niet gewoon dat ik me soms ontzettend eenzaam en bang voel? Waarom vertel ik mijn eigen vriend niet gewoon dat ik graag wil dat hij wat meer naar me luistert?

Ik denk vaak dat ik gewoon een probleem heb met mijn lef. Dat ik niet durf. Mensen verwachten van me dat ik alles durf, dat ik juist veel lef heb. De waarheid is dat ik in sociale situaties soms bang ben voor de reactie van anderen. Misschien dat ik het daarom ook wel zo fijn vindt om alleen te zijn. Misschien dat ik daarom de boot van het samenwonen het liefst nog even voorbij zie varen. Als ik te dicht bij mensen kom, zien ze wie ik echt ben, wat me drijft. Dan ben ik niet de Yvonne die zoveel lef heeft. Dan zien ze dat ik ook een masker draag, ook al draag ik nauwelijks make-up.

Ik laat mezelf graag geloven dat ik een open hart heb. Ik heb een open hart voor anderen maar ik laat mijn hart niet spreken. Bij mijn hart kan veel naar binnen, maar er gaat bijna niets uit. Dat maakt me misschien nog wel het meest bang van alles. Ik ben bang dat ik mensen wegjaag door ze zo weinig over mijn echte gedachten en gevoelens te vertellen. Soms vraag ik me echter af of ze het missen aan mij.

Ik vraag me al heel lang af hoe mensen door kunnen praten als ze merken dat de gesprekspartner(s) niet meer luistert. Als je weet dat iemand het niet interessant vindt of niet luistert, hoe lukt het ze dan om hun verhaal over te brengen? Soms ben ik er wel teveel op gefocust om erachter te komen of mensen het wel interessant vinden. Wellicht lukt het om mezelf open te stellen als ik me daar minder op focus. Want op een dag moet ik mezelf wel openstellen. Misschien doe ik dat vandaag nog wel, misschien stel ik het uit naar morgen. Ooit op een dag zal mijn hart wagenwijd openstaan voor een selecte groep mensen, en dan kan er hopelijk net zoveel uit als dat erin zit.

Advertisements

One thought on “Een open hart

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s